De Held en de Toerist

Het is 8 mei. Vandaag mag ik naar Amsterdam om mijn lezing geregisseerd te krijgen. Vannacht slecht geslapen. Vanmorgen met buikpijn op het toilet. Het maakt me niet uit. Ik had het al voorspeld. Ik neem het voor lief. Doen wat goed voelt is niet altijd de makkelijkste weg. Bij mij in elk geval zelden buikpijn-vrij en altijd extra deo nodig.

Ik loop door een zonovergoten Amsterdam. De trein genomen. Jezelf opzetten voor succes is vooruit denken en je beperkingen kennen. En ik denk zomaar dat ik straks gesloopt ben, geen boe of bah meer kan zeggen, geen puf meer heb om fatsoenlijk te koken. Dus de trein rijdt mij naar mijn bestemming en vanavond kookt mijn Lief.

Ik voel me een held en een toerist. In mijn eigen leven én in de Haarlemmerstraat. De geuren, de mensen, de winkels, de energie. Nog nooit eerder ergens geweest en je toch thuis voelen. Dat heb ik vaker met Amsterdam. Dan weet ik waar ik naartoe wil en voel me tegelijkertijd heerlijk verdwaald. Want de weg ernaartoe is niet helemaal zeker. Rugzakje op, zonnebril op mijn neus en de drang om te zwerven. Stil staan, bewonderen, doorlopen. Ik ben een wandelende metafoor voor het leven.

Wat staat me straks te wachten? Wat kan ik van mezelf verwachten? Eigenlijk weet ik het niet. Ik weet nu nog niet dat ik het leuk én lastig ga vinden. Ik weet nu nog niet dat ik ergens vandaag vast zal lopen. Dat onzekerheid en verwarring zullen toeslaan en er een paar tranen zullen vloeien. Ik weet nu nog niet dat ik dat juist nodig zal hebben om tot de kern te komen. Waar het nou eigenlijk over gaat. Die lezing van mij. Maar ook. Dat leven van mij. Dat van jou. En wat ik daar in bij kan dragen.

Liefdevol en kundig zal er iemand naast mij zitten. Vragen stellen. Uitleg geven. Mij haar oren lenen. Aan een tuintafel in een piepklein tuintje midden in Amsterdam. Terwijl er vogels fluiten. In de verte iemand een wasje ophangt. Stort ik neer en leef ik op. Noem het inzicht. Noem het een kwartje dat valt. Maak er een rijksdaalder van. Want mijn pen heeft ineens vleugels gekregen. Mijn ideeën hebben structuur gekregen. Mijn lezing heeft de inhoud van beleven. En nu wordt het op mijn lijf geschreven. Door mij. Want ik ben, nog steeds en alweer, de held in mijn eigen leven.

Maar dat weet ik nu nog niet. Nu zwerf ik nog door een laatste stukje van Amsterdam. Argeloos gelukkig. Er varen bootjes op het water. Hier wil ik wel blijven bedenk ik nog. Maar ik ben er. Bijna. Gauw nog wat extra deo. Snel nog even ergens naar het toilet. Een slokje drinken nemen.

Inademen. Uitademen. Here we go.

Hallo. Ik ben er.

Hallo Leven

Ik ben spreker

Ik vertel je hoe je, in het groot en in het klein

Struikelend, grappend en groeiend

De held in je eigen leven kunt zijn.

* Met de liefdevolle hulp van Lisa Portengen

 

Deze blog is te vinden op: https://www.hallo-leven.nl