op 6 januari is mijn zoon Kai geboren. Veel, heel veel mensen leefden mee tijdens mijn zwangerschap, die erg zwaar was. Maar mijn bevalling? Dat is weer een heel ander verhaal. Nieuwsgierig? Alleen lezen als je de details wilt weten.

 

 

Naar het ziekenhuis

Omdat ik zwangerschapssuiker heb, beval ik in het ziekenhuis en word ik ingeleid. De baby is dan 37 weken oud maar al wat aan de grote kant dus willen ze hem eerder ‘halen’. Nou ik ook, door de zware zwangerschap en mijn chronische oververmoeidheid ben ik er helemaal klaar voor. 

Ik word dus ingeleid en dat begint met dat er om de vier uur tabletjes ingebracht worden om de baarmoedermond zachter te maken. De eerste dag in het ziekenhuis reageert mijn lichaam hier nog niet op. Dat vind ik niet erg, want ik ga nu de nacht in en ik krijg morfine, een injectie om te kunnen slapen. Begin van de avond vraagt verpleegster vanaf de deur van mijn kamer: ‘Lisa, hoeveel weeg je nu eigenlijk?’ Dit durf ik eigenlijk niet te zeggen, want ik ben namelijk over de 100 kilo. Over de 100 kilo! Ik ben 102 kilo, en dat durf ik niet te zeggen waar Karel bij is, ook omdat ik het zelf ook al ernstig heb proberen te ontkennen in mijn hoofd. De verpleegster kijkt me aan. ‘Nou?’  ‘ik weeg 98 kilo!’ roep ik naar haar. Dat klinkt tenminste nog een beetje oke, wat natuurlijk ook bizar is voor mij, 98 kilo. ‘Ok, dan weet ik voldoende om jouw injectie voor de nacht voor te bereiden’ zegt ze. Oeps, is het daar voor? Nou ja.

Als dit geen wee is, word ik bang!

Ik heb een heerlijk nacht gehad door het slaapmiddel en ik krijg weer tabletjes maar ik heb nog geen ontsluiting. Karel heeft vannacht thuis geslapen want ik wil hem graag uitgerust bij de bevalling. Omdat mijn lichaam nog helemaal niet reageert op de tabletjes zegt de verpleegster dat het misschien wel donderdag of vrijdag kan worden (het is vandaag woensdag). Nou ja, ook goed toch? Ik zie het wel. Ik voel me zo goed na deze nacht slapen. Kan de hele wereld aan.

Om 2 uur  in de middag krijg ik weeën. Denk ik. Zijn dit oefenweeetjes, krampjes of is dit een echte ontsluitingswee? Ik heb samen met Karel een workshop Hypnobirthing gedaan van Sabine van Fijn zwanger. Van Sabine heb ik op een hele fijne manier geleerd hoe ik positief moet blijven, en hoe ik weeën opvang en mijzelf in een mooie diepe ontspanning kan brengen tijdens de bevallng. De tips helpen echt vanmiddag en ik herhaal soms de mantra in mijn hoofd: ‘Met elke weeë komt mijn zoon dichterbij’.

Ik kan het blijkbaar heel goed, deze weeën opvangen want Karel heeft niks door ook al worden de weeen steeds heftiger en komen ze sneller. We zitten Homeland te kijken op Netflix. Karel wil nog wel een aflevering kijken, maar ik zie bijna niks meer van dat hele Homeland omdat ik te druk ben met de weeën. Hij pakt een zak chips erbij en gaat naast me heerlijk zitten eten en drukt weer op start.  ‘Karel, ik trek het even niet, die chips. Homeland. Ik heb namelijk weeën!!’. 

Karel snapt er niks van, ‘Hoe kan ik nou weten dat je weeën hebt?’ vraagt hij.
‘Nou Karel, als ik mijn ogen dicht heb en ik zeg niks dan heb ik een weeë.’ Zeg ik lachend. Karel kijkt me aan. ‘Maar dat is niet echt duidelijk’ grapt hij. ‘Als je nou zo doet’  Hij maakt een heel ingewikkeld onmogelijk gebaar met zijn vingers (een soort W), dan weet ik dat je een weeë hebt en zal ik stil zijn’. Ik moet wel om hem lachen maar de weeën worden te heftig. ‘Oké gedragsregels tijdens deze bevalling, als ik een weeë heb maak je geen grapjes. Daarvoor, daartussen mag het wel maar niet als ik een wee heb’. We hebben de grootste lol samen, en dat is heerlijk maar we moeten nu wel even focussen! 
De verpleegster had tegen mij gezegd dat ik om 19 uur weer een tabletje zou krijgen, maar het is nu pas 17 uur. Ik wil dat iemand naar mij komt kijken, want volgens mij moet ik nu toch wel ontsluiting hebben, gezien de pijnlijke weeën?
De verloskundige Marieke komt, haar dienst is net begonnen en ik heb 4 cm ontsluiting! ‘Nou je bent er klaar voor, we gaan straks je vliezen breken’ zegt ze. Eigenlijk wil ik een kamer met een bad, maar we liggen nu op een andere kamer. Ze gaan kijken of die kamer met een bad al beschikbaar is.

to poep or not to poep

Ik heb al 2 dagen niet gepoept, dus dat spookt de hele tijd door mijn hoofd. Ik heb de verhalen gelezen, de kans is groot dat…. en dat wil ik absoluut niet. Ik heb een klysma gevraagd, maar het lukt alsnog niet. Met weeën op de wc met een klysma, geen aanrader.
Ik ben bijna weer terug bij mijn bed, en ineens breken mijn vliezen, vanzelf! Wat is dit een apart gevoel zeg, en wat is het veel!! Kletter de kletter de kletter.
Karel staat er naast en nog een verpleegster in opleiding. Ik kan nu niet meer weglopen, want ik loop gewoon leeg. Maar heel fijn dat mijn vliezen nu gebroken zijn, dan is die enorme spanning een beetje van mijn buik af, tenminste dat had ik mij voorgesteld, dat als je vliezen breken dat je buik dan een soort van zacht wordt, en het voel wel een beetje minder strak. Wat eruit is, is eruit. Ik stond op knappen namelijk. 

De weeën komen en gaan en ik hoef dus geen medicijnen meer. Mijn lijf neemt het nu gewoon over. Ik word als een katapult gelanceerd, zo voelt het ook echt. There’s no way back! Het gaat heel snel. Ik ben maar weer gaan liggen, de weeën komen sneller achter elkaar. Als we willen mogen we naar een andere kamer waar een bevalbad staat. Maar ik voel me zo op mijn gemak in deze kamer dat we besluiten niet te gaan verhuizen. Daarbij, ik ben zo dik dat ik mij ook afvraag hoe ik makkelijk in dat bad kan gaan zitten. Volgens mij is dat fysiek niet echt prettig.

lekker spul

De weeën voel ik nu meer, en vaker. Marieke, de verloskundige voelt en zegt dat ik nu 8 of 9 cm ontsluiting heb. Ik vraag haar wanneer het tijd is om te beslissen of ik pijnmedicatie wil, want ik heb begrepen dat er een moment is dat je teveel ontsluiting hebt, en dan mag je geen pijnstilling meer want dan moet je het zelf doen.  ‘Nou dat moment is eigenlijk nu’ zegt ze, ‘Dus wil je door gaan met of zonder?’ Ze adviseert me Remifentanyl. ‘Dit is een snelwerkend en kortwerkend opiaat. Je krijgt dan een infuus en een pompje. Je kunt het pompje zelf indrukken als de pijn te heftig wordt. Je bent dan een minuut of negen van de pijn af. Bij een volgende wee kun je het pompje weer indrukken. Er zit wel een limiet aan.’ Dat lijkt me wel wat! Ik zou het ook zonder kunnen maar wil wel die ervaring en wat ontspannen voordat het persen gaat beginnen. 

De weeën zijn best wel pittig dus ik oefen een paar keer en eigenlijk al na 3 keer proberen weet ik precies wanneer ik op het knopje moet drukken. Je voelt een weeë opkomen en hoppa, drukken. Maar ik laat Karel drukken voor mij, want ik vind het teveel om dat pompje vast te houden. Dat mag eigenlijk helemaal niet want je moet het zelf reguleren, maar ik zeg ‘Karel go for it’ en dan drukt hij en dan komt er sjoef een shot en dan die wee en daar ben ik dan wel even mee bezig. En dan kom ik uit die weeë en dan voel ik me heerlijk en gelukkig haha…lekker spul. 

Mijn moeder is er ook bij

Mijn moeder is er nu ook, en Marieke de verloskundige en een assistent zijn bijna de hele tijd op de kamer. Het is heel druk op de afdeling, vertellen ze, maar ze blijven gelukkig bij ons. Ze vinden het de leukste plek om nu te zijn en de rest zoekt het maar uit, zeggen ze met een lach. Het is ook wel nodig hoor, want het gaat zo snel. Er is niets anders dan hier nu in deze kamer. Een mooi staaltje van ‘de kracht van het nu’. 

We hebben een hele rustige sfeer met lieve lachbuien en complimentjes en concentratie. Het is heel mooi. We zijn een goed team, teamwork! ‘Wat doe je het goed Lisa! Je bent echt heel goed bezig!’ Wat een fijn teksten om te horen. Vlak voor een weee zegt de assistent ‘Je bent zo mooi Lisa!’ Ik hoor het half en deze wee is heel heftig. Zodra het afgelopen is kijk ik haar en knipoog: ‘Ehhh wat zeg je? Kan je dat nog even herhalen?’ 
Dat is wel heel leuk, dat ze zo positief zijn, want ja zo werkt het toch? Dat is gewoon wat je wilt horen. Er is nu genoeg ontsluiting, dus ik mag van het infuus af. 

Persen en oh jee…

Ik moet nu echt persen. Dat is niet tegen te houden en Marieke zegt ‘Begin maar’. Ineens schiet dat poepverhaal me weer te binnen! Wat als ik nu ga persen? Komt het er dan uit? ‘Karel en mama, als ik zeg WEG, dan sta je op, zeg je niks en loop je de kamer uit en je komt niet meer terug totdat je wordt gehaald.’ Spreek ik streng en licht in paniek met ze af. En dan komt de eerste persweee en ik gil meteen ‘WEG!’, en weg zijn ze, alle twee. Best wel grappig om te zien, achteraf hoe dat ging. 
De zuster zegt dat de kans nu echt nog heel klein is, dat dit gebeurt. ‘Oke, maar als het alsnog gebeurt, moet jij zorgen dat het hier niet naar poep gaat ruiken. Dat moet je me nu beloven. En waar gaat het heen dan? Niet in die emmer toch daar?’ Ik wijs naar een emmer zonder deksel in de hoek van de kamer. Ze zegt dat ik daar niks van ga merken en lacht. Ja ik kan het echt goed met haar vinden. Ze zegt dat ik het nu echt los moet gaan laten. dat is echt een mindfuck maar ik kan Karel en mijn moeder niet bij elke persweee de kamer uitsturen. Dus ze mogen nu blijven. 

Maar nu ik kan gaan persen is het best een moeilijk moment want je weet dat je nu kracht moet zetten en dat het dan pijn gaat doen en dat is eng. Heel tegenstrijdig. Want ik kan ook niet wachten tot de baby eruit is! 
Ik mag 3 keer persen op een wee, wat handige tip is dat. Dus ik pers drie keer en dan even rust. En nu komt ie weer, een wee en ik moet mijn knieholtes vastpakken, en dat vind ik nog wel een ding.. ik kan er amper bij, zo dik is mijn buik.
Er komt er weer één en moet ik me zelf weer zo vastpakken, bij mijn knieholtes… ahhh. Ze zegt dat ik het goed doe. ‘Maar waar blijft hij dan?’ vraag ik. ‘Ik voel hem niet zakken van binnen ofzo’. Ik denk nu alleen maar ik pers maar er gebeurt niks. ‘Nee Lisa, je gaat super goed, niet normaal zo goed voor een eerste bevalling zelfs en je ziet er zo gelukkig uit’.

Ik moet een beetje lachen. Op het moment dat ik wist dat ik ging bevallen heb ik me nog even snel omgekleed in een leuk nachtjurkje en mijzelf opgefrist, borstel door mijn haar…en door de oefeningen en de mooie mantra’s die ik tijdens de hypnobirthing sessie heb geleerd lukt het mij ook om liefdevol en rustig te blijven. En Karel die mij zo steunt. Mijn lieve moeder erbij. Mijn zoon onderweg. Dus ja, ik ben ook gelukkig en dat is blijkbaar te zien.

Het is bijna zover!

Karel stelt voor dat ik even op een kruk ga zitten maar ik zit er niet lekker, ik kan ook niet zo goed zitten met mijn enorme buik. Het is wel fijn om zo in Karels armen te liggen, hij zegt allemaal lieve dingen tegen mij. De baby reageert niet zo goed op mijn persweeën vanuit deze nieuwe positie. Het gaat iets te snel allemaal nu waardoor zijn hartslag naar beneden gaat als ik een wee heb. Ik heb nu 4 weeën gedaan op die kruk, en nu moet ik weer in bed liggen. Dat vind ik ook wel prima, laat mij maar lekker liggen want dat is het enige wat ik kan, ook de afgelopen maanden heel veel geoefend, dat liggen.
Deze laatste persweeen doen echt fucking veel pijn. Ik denk dat dit het moment is dat ik inscheur! Er komt nu zoveel spanning ja dit doet toch wel heel veel pijn. 

Marieke zegt dat ik er bijna ben, al doet ze dit op een wel hele bijzondere manier ‘Nog een paar weeën en dan ben je een MILF!’ vertelt ze mij. Ik moet lachen. En Karel ook. ‘Dat heb ik mij nog helemaal niet gerealiseerd’ zei ik! Misschien zag ik er wel al zo uit maar nu ben ik het ook officieel haha…Marieke is een nette en zeer professionele verloskundige dus ik vind het knap van haar dat zij kan inschatten dat ze dit bij mij wel kan zeggen. Ik denk niet dat ze dit bij andere stellen zou durven zeggen. Maar wij kunnen het hebben. Ik vat het zelfs op als een compliment. Maar er is geen tijd om hier lang bij stil te staan! 

‘ ja ja ja, en ik zie zijn hoofdje. Die is al in beeld’ roept ze.  Dus ik vraag: ‘En nu dan?’ Er was toch een moment dat ik niks moest doen, dat ze de baby moeten draaien ofzo?

Ze zegt ‘Pers nog maar een keer!’ en toen: Floep!!!! Of nou floep het is meer zoiets van floeperdefloerperdefloep. Wooooowwww… heerlijk, dit doet helemaal geen pijn. Dit is alleen maar van dat glibberige eruit, een soort vis ofzo door het water, nou heerlijk. De baby wordt meteen op me gelegd, en alles is weer vergeten, want hij is er. Mijn hart stroomt over van liefde en Karel en ik geven hem kusjes…We noemen hem Kai. Kai Francis Leonardo van Vugt.

Dit is geweldig, ik vind het een droombevalling, het is een makkie.  
Nu is het tijd voor de placenta. Ze gaan mijn placenta nog helemaal onderzoeken.
Mijn moeder is zo alert om te vragen of je de ander baby van de tweeling nog kan zien? (mijn zwangerschap begon met een tweeling) Daar had ik op dit moment echt niet aan gedacht. Nee ik ben zo gefocust op Kai. Maar ze hebben gekeken, er is niks van terug te vinden. Maar dat was ook wel voorspelt. Maar dat is wel een goede vraag, want stel je voor dat je het nog wilt weten. 

Een grote lamp erop

Het is nog niet voorbij, mijn baarmoeder moet nog gecheckt worden en ze gaan me nog hechten. Dat vind ik echt stom, ik wil het niet. Ik kan het gewoon bijna niet meer opbrengen. Ik had van te voren bedacht dat dit wel mee zou vallen, dat hechten merk ik vast niet want ik ben zo gelukkig met mijn kind dan voel ik van onderen niets meer. Nou nee hoor.

Ik word nu in de beugels gelegd, met een grote lamp erop en er staat ook nog een assistent bij, die even mee wilt meekijken.
De verdoving is best pijnlijk, ‘Marieke ik vind je echt heel leuk maar vind het wel heel vervelend wat je nou aan het doen bent, niet eens dat het zoveel pijn doet maar ik wil gewoon niet meer zo liggen. En het duurt ook best wel lang, hoe ver ben ik wel niet ingescheurd? En waar? En waarom? Hoelang duurt dit?’ 

Kai wordt ondertussen onderzocht en aangekleed en Karel is met hem aan het knuffelen. En ik lig daar, met die lamp erop! Ik moet nu echt even alle positieve tips van Smart&Sexy tot mij nemen, omdat ik eigenlijk gewoon wil zeggen  ‘Rot op. Ga weg, laat me!’

Als we klaar zijn en ik ben gedoucht is het de bedoeling dat wij het ziekenhuis verlaten. Maar het is 01.00 in de nacht? Ik kan amper lopen en voel me nog niet sterk genoeg voor een terugreis naar huis. ‘Ik wil hier graag tot morgenochtend blijven, want de kraamverzorging komt pas in de ochtend en m’n moeder slaapt hier en we hebben maar één bed en ik durf niet in de auto te zitten nu. Ik kan amper lopen als ik opsta. Wat een gek gevoel in m’n longen, ik krijg gewoon bijna geen lucht.  De verpleging blijft zeggen: Haal rustig adem, door je neus in en je mond uit. Ik ga gewoon hyperventileren. Gelukkig komt er een dokter kijken en ik vraag mag ik alsjeblieft blijven? Ik ben echt geen watje maar ik durf gewoon fysiek niet. Het is misschien niet medisch maar ik vind het wel eng om weg te moeten.

We mogen gelukkig een paar uurtjes hier slapen tot 7 uur s ochtends. Dus om 7 uur s ochtends, word ik naar buiten gereden in een rolstoel met een Maxi-Cosi met Kai erin op mijn schoot. Daar gaan we! Terug naar huis.

Ons leven in. Voor altijd samen. Mijn moederhart is groter dan groot. 

IMG_5315

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

foto gemaakt tijdens eerste wandeling door de Jordaan in een broodjeszaakje op de Westerstraat 🙂